Trial 7

11 juli 2010

De schoolvakanties waren weer begonnen. Het mooie warme weer ook. Wel erg warm om je buiten op een motorfiets te gaan zitten inspannen. Ook op een gewone straatmachine ben ik geen liefhebber van warm zomerweer. Geef mij maar fris weer. Daar kan je je op kleden. Dan heb je ook gelijk nog een beetje bescherming om je lijf, nietwaar.

 En zo reed ik zaterdag met de auto naar de Europoort. Alle ramen open! Op het terreintje was het warm. Er stond een lekker verfrissend windje uit zee. Al met al viel dat dus best mee.

 Twee nonstops waren al klaar. Eentje door Cees Don en verder een van de hand van Nick. Die was onverwacht zaterdag verhinderd, maar had dan vrijdagavond nog een mooie in elkaar gezet.

 Op het terrein waren Erik en Marcel bezig met een derde. In de verte zagen Dave en ik Jon Rijlaarsdam met nummer vier bezig. Toen viel me op dat er nog iemand paaltjes in de grond zat te slaan, zo te horen. Dat bleek Ardie Verwaal te zijn. Hij was achter de werkkeet bezig. We gingen eerst maar eens bij Jon kijken. Die had het lint al gespannnen en zat zijn creatie nog eens goed na te kijken. Geen werk meer voor ons en wij richting Ardie. Die was druk doende paaltjes in de knalharde grond te meppen.

 Dat viel nog knap tegen. Gelukkig worden door "iemand" altijd lekker scherpe punten aan onze paaltjes gezaagd. Daar waren we nu wel heel erg blij mee. Dat zullen jullie begrijpen.

 Al meppend gingen mijn gedachten terug naar het persbericht dat de nieuwe voorzitter van FC Barcelona had bedacht dat die club geen erevoorzitters kende volgens de statuten, waarop ene Johan Cruijff meteen zijn versierselen kwam inleveren. Zo'n kop zou ik ook gehad hebben. Wij kennen wel ereleden, maar we hebben er eentje die we nou net niet tot erelid kunnen benoemen. We weten wel hoe die heet. Die heet "Iemand" en van deze hij of zij weten we zelfs de voornaam niet. Hoogst vervelend, want die Iemand doet ook nog eens enorm veel ook.

Zo is de keet eens stevig gesopt en ook ons onvolprezen buitentoilet ziet er weer spic en span uit. Over de vlijmscherpe punten aan de stokken hadden we het al. Met zo'n droge dag is er niks aan de hand, maar na een blubbertrial neemt Iemand altijd al het lint mee om het te drogen. Als het een en al knoop is knipt Iemand die stukken er tussen uit.

 Die Iemand wordt hierbij heel erg van harte bedankt voor al het goede werk.

 Al met al stonden er zo rond de klok van twee uur vijf mooie nonstops volgens een "heet weer" formule. Een beetje fatsoenlijk rijdbaar, bedoel ik. Een snelle greep naar de uitslag laat zien dat de strafpuntenaantallen ook achterin het veld heel redelijk waren. Ons Trialteam heeft wederom een puike klus afgeleverd. Complimenten, mannen!

 Dat wist ik zondagochtend natuurlijk nog niet toen ik de tanktas en mijn foto-rugzak op de oude trouwe Yamaha bond. Het had zaterdagavond behoorlijk geonweerd met de nodige plensbuien. Het had de boel lekker opgefrist. En zo bromde ik door een mooi schone en heerlijk fris ruikende wereld over de bekende binnendoor route richting de Europoort.

Hier en daar getuigde wat zand en gruis op de weg van al het hemelwater. Na al die jaren op de motorfiets is het een tweede natuur voor me geworden daar op te letten.

 Het wordt natuurlijk wat anders als er in West Brabant een stel blubberige suikerbieten van een vrachtwagen afrollen precies voor je wielen. Ik zal dat niet gauw vergeten. Hier in de Randstad schuilt tegenwoordig het grote gevaar meer in de bumperklevers en blindgangers onder de verkeersdeelnemers. Zo reed ik dus ziels alleen en toch bijzonder gelukkig over de Botlekbrug.

 Even voor elf uur parkeerde ik de motor bij de keet. Een lekker bakje koffie gaat er na zo'n ritje altijd in! Krijn en Asha waren al op vakantie. Martien en Tessa namen de honneurs waar tijdens hun werk in de rekenkamer door. Dank jullie wel, dames!

 Mijn oude wandelschoenen aan, pet op tegen de zon, zonnebrand opgesmeerd. Klaar was ik. Erik kwam vragen of ik nonstop vijf voor het eerste begin wilde doen. Later zou Lydia Verwaal me dan aflossen zodat ik ook nog wat foto's kon schieten.

 Het was met wat spijt dat ik de tang weer overgaf. Dat controleren is superleuk werk. Je moet wel donders goed oppassen. Zo stonden Harry en Cor bij me het rode spoor te bestuderen. Je kan het beste langs de rand van de balkenbak rijden, tipte ik ze. Volgens Cor kwam dat niet uit. Harry reed eerst en kwam er niet helemaal goed uit. Ik zat me al af te vragen hoe Cees Oudshoorn dan zo mooi strak door de nonstop had weten te sturen. Maar toen Cor onder de ogen van Erik en Marcel dezelfde route reed kwam de aap uit de mouw. Het duo had ook over de haspel gemoeten. Dat was nog eens een beter spoor als je die haspel de baas kon. Daar had ik dan toch mooi de clou gemist.

Goed. Dat was dus nonstop 5.

 Vandaag was het ook een beetje de dag van de  debutanten. Zo kan je Johan Tillema, Ludo Thiel en Pieter v.d. Wal wel niet helemaal betitelen. Het was wel hun eerste trial bij onze club. Namens uw verslaggever van harte welkom, heren!

 Het trio deed het trouwens buitengewoon verdienstelijk! Johan en Ludo maakten het met dit weer niet al te gek en hielden het gezien na twee ronden. Ludo deed het met een openingsrondje met maar één puntje verschil met de tweede plaats heel prima. Dat oude Yamahaatje van je, Ludo, die moet je in ere houden. Daar heeft ooit heel lang geleden op mijn verzoek een Japanse monteur van het Yamaha raceteam aan gewerkt. Johan had natuurlijk ook de last van het leiderschap van zijn equipe, maar zijn tweede ronde met 13 punten was prima ten opzichte van de 8 punten van de concullega´s. Pieter was helemaal in zijn sas. Met maar vier punten achterstand op onze Ferry op de trialmotor "met het mooiste uitlaatgeluid aller tijden (in mijn visie dan)" mag dat beslist gezegd worden.

 Met de camera in de hand en met een speciale opdracht voor spectaculaire foto's van een niet nader te noemen rijder ging ik eerst maar eens posten bij de nonstop van David en René. De laatste had zich geblesseerd bij het inrijden en liep aardig te hinken. Dat was sneu, maar het was wel heel sportief dan te gaan helpen knippen. Deze nonstop was het geesteskind van Erik en Marcel en ik vond het een prachtding! Lekker sturen. Voor Geel en Geel plus heel fraaie opstappen en dan als fotograaf ook nog mooie achtergronden van de Haven.

 Dit keer heb ik het statief maar eens aan de kant gelaten. Met al die zonneschijn is de scherpte geen probleem. Dat ik desondanks de flitser pakte snapten de omstanders niet. Maar een scherp zonnetje levert ook diepe schaduwen op, bijvoorbeeld door een lange helmklep. En zeg nou zelf? Het is toch niet leuk als je iemand een foto laat zien en er gevraagd wordt "Ben JIJ dat?" Ik doe mijn best ook de gezichten goed in beeld te hebben.

 Dat je zo'n vraag krijgt als je een foto van dertig jaar terug op het Forum zet is natuurlijk wat anders. Wel leuk trouwens. Ik kwam die foto tegen en om hem voor de toekomst veilig te stellen heb ik hem met hoge resolutie ingescand. Dat is verder niet zo speciaal. Maar daarna kan je aan zo'n foto met Photoshop nog heel wat bijschaven. Dit fotootje was nogal flets. Dus heb ik daarin nog aardig wat verbetering gebracht. Ook vlekjes, sproeten, pukkels en zelfs een stevig stukje waterschade zijn met wat noeste arbeid te repareren.

 Vervolgens stak ik door naar de nonstop die Jon Rijlaarsdam had ontworpen. Mooi ding met een leuke variatie op bekende thema's en toch nog aardig wat niveau. Voor Wit moest hier strak gestuurd worden, maar dat ging de jongelui aardig af. Voor Geel en Geel plus zat dat erg forse betonblok er weer in. Ik vind het elke keer weer een pracht gezicht als ik onze top met die mooie moderne machines hier aan het werk zie.

Over moderne machines gesproken hoorde ik, een beetje tot mijn spijt, dat de Nederlandse top terug gekeerd is naar de tweetakt. Een behoorlijk gewichtsverschil en meer vermogen zijn de drijfveren, hoorde ik.

 Dan achter de werkkeet zoals als gemeld de nonstop van Ardie Verwaal waaraan Dave en ik nog hebben meegeholpen. Nu heeft dat helpen wel niet veel voeten in de aarde gehad. Maar ergens wordt dan toch zo'n nonstop iets speciaals voor je. Het wordt een beetje je kindje.

Dat merk je ook bij de nabespreking als alle nonstops er staan en ze gezamelijk nog even worden nagelopen. Dat gaat gepaard met veel respect voor de bouwer. In deze in mijn ogen soms behoorlijk onbehouwen wereld een plezier om dat aan te horen.

Gerrit Kreder had het zich hier als controleur gemakkelijk gemaakt met stoel en parasol. Alleen een koelbox met drinken en een grilletje voor de versnaperingen ontbrak er nog aan. Dat had dan waarschijnlijk voor de rijders een tantaluskwelling geweest! Want die liepen het zweet tappelings uit de helm.

 En dan één berg terug richting de waterkant lag de nonstop die Nick Sterker vrijdagavond had gebouwd. Altijd een leuke plek daar. Ik hou van langere klims en lekker gasgeven.

 We waren lang geleden met de Off Road op het Domein in Bilstain. Er was daar ergens in de bossen een heel lange steile helling. Hij liep ook dood tegen het prikkeldraad van een weiland langs de beek. Twee man met dikke motoren doken naar beneden. Hun eerste pogingen om terug omhoog te rijden mislukten. Toen kon ik het niet meer laten en dook met mijn kleine Yamaha XT 250 naar beneden, keerde het ding en blies meteen volgas weer omhoog. Het kleine ding haalde het randje van het pad, waar de rest van de club stond, op zijn laatste snikken. Maar boven was-ie. Een wereldmachine, die XT250 … .

Laten we maar eens gaan kijken naar de uitslag:

 Ditmaal starten we bij Wit. Geen deelnemers in Zwart en geen fietsers. Shane v.d. Hoeven gaat steeds beter en won met dik 20 punten voorsprong. Nieuwe deelnemer was Ludo Thiel, die het puik deed.

 In Blauw vinden we onze vaste Belgische deelnemer Chris Biesmans op kop gevolgd door Saskia v.d. Bulk. Die deed niet onder voor Chris als ze in de eerste en vijfde ronde niet tegen wat extra punten aangelopen was. Over de Pré-65 hebben we het al gehad.

In Rood zien we Cees Oudshoorn terug die zijn altijd strakke stuurmanskunst omzette in maar twee strafpunten over de hele wedstrijd. Dan had Theo v.d. Linde er met al zijn aanstekelijke enthousiasme bijna tien keer zoveel voor nodig. Daarachter volgde een groep die zich nauwelijks voor elkaar onderdeed: Wim Royackers, Cor v.d Hoeven, Jurgen Eichmuller en last but not least Harry v.d. Bulk.  Dat gaat goed daar in Rood. Die mannen trekken elkaar omhoog qua niveau en dat zie je terug in de punten.

Met zeven deelnemers was Geel de best bezette klasse. Mario ten Haaf stond  blijkbaar helemaal op scherp. Met vijf punten voorsprong pakte hij de eerste plek. Hoofd Rekenkamer Martien Luijendijk moest de ex aequo regeling erbij pakken om haar zoons Marcel en Erik uit elkaar te houden. Die hadden precies evenveel punten. De broederstrijd werd beslist in het voordeel van Marcel, die twee nullen meer had gescoord. Maar één punt meer had Ko Turk  nodig op de tweede plaats. De drie erna (Marcel ten Haaf, Monica Snoeijers en Sion Eichmuller) moesten meer toegeven, maar het lijkt me als toeschouwer dat we dat gat in de loop van het jaar beslist zullen zien dichtlopen!

 Dan tenslotte onze toppers in Geel Plus waar Nick Sterker zeven punten uitliep op Jon Rijlaarsdam. Knap van Jon om zo snel na al die tijd al zo snel weer op dit niveau mee te draaien! Alex v.d. Broek was als gastrijder mee komen rijden. Wat die allemaal weet te corrigeren onder het rijden is geweldig. Waar een normale rijder het allang zou moeten opgeven rijdt hij gewoon door. Maar ja, Alex is natuurlijk niet voor niets meervoudig nationaal kampioen. Bob Kreder scoorde veel punten extra, maar volgens mij gebruikte hij de wedstrijd als extra training op een veel zwaarder niveau dan de uitzetters hadden bedacht.

 Het was zwaar vandaag, maar de sfeer was geweldig. Ik sloot af met een kleine fotoshoot voor Sion Eichmuller. Ondertussen was het erg lekker geworden daankzij een verfrissend zeewindje. Met een fles halfbevroren water voor het grijpen zette ik koers naar huis. Het prachtige kerkje stond er wel erg uitnodigend bij in de namiddagzon toen ik over de kleine ophaalbrug Overschie weer inreed. Maar ditmaal hield het vooruitzicht van een heerlijke koude douche thuis me van een korte stop af. Dat had ik begin van dit jaar met al die sneeuwperiode ook niet durven denken.

 Heel voldaan parkeerde ik mijn motor thuis onder zijn afdakje. Wat een mooie dag was het weer geweest, dacht ik en greep toen eerst naar een paar glazen drinken.

 (Toen pas schoot me in herinnering dat er die avond ook nog een voetbalwedstrijdje was, die bijna heel Nederland aan de buis zou kluisteren. Vlug naar de douche dus … .)

 Iedereen bedankt voor het realiseren van een prachtige dag motorsport!

Uitslag en foto's op de volgende pagina!