.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Verslag
Prijsuitreiking Seizoen 2009
Na een heel jaar motorplezier was het op 23 januari tijd voor de jaarlijkse
Prijsuitreiking en het bekendmaken van de eindstand van onze clubcompetitie.
Voor dat feest gaan we tegenwoordig buurten bij Motorclub Zoetermeer.Eigenlijk
is dat iets meer "uit de buurt" dan ons lief is. Maar in plaats van ergens een
zaaltje huren doen we dat liever bij een andere vereniging.
Van alle klussen die het bestuur door het jaar heen tot een goed einde moet
brengen is de Prijsuitreiking aan de ene kant de leukste en aan de andere kant
ook de spannenste. Er staan immers een boel leden in een jolige bui naar je te
kijken.
En zo stond ik dus die middag bij een lokale supermarkt kaas, worst en dozen
partyhapjes in te slaan voor onze feestavond. Op één been kan je niet staan, had
me ooit eens een notoire drinkebroer (buiten clubverband dan) geleerd. Kan best
wezen, maar als ik niet meer in mijn motorpak pas wordt ik goed chagrijnig!
Onder het boodschappen doen kwam Michael v.d. Berg zich een beetje sip afmelden.
Snipverkouden zo te horen. Verdakkie. Ja, dat is dubbel pech. Ziek en ook nog
deze avond missen.
De tijd vliegt bij zoiets altijd de laatste minuten door, maar gelukkig was ik
toch nog op tijd toen ik bij de fraai verlichtte klimwand rechtsaf sloeg naar
het supergezellige clubhuis van MC Zoetermeer. "Je kan nou beter in dat clubhuis
zijn dan op die wand. Alleen een gek klimt nu...", schoot me door het hoofd.
Maar voordat die gedachte af was stond ik al voor de deur.
De tassen met inkopen naar binnen slepen, de laptop met de 2000+ foto's. Jurgen
kwam me helpen. De auto viel vlakbij te parkeren. Lekker voor elkaar.
Binnen was het al lekker warm. Onze gastheer en dame voor deze avond was Herman
Steeneveld en Marjoke. Beiden zijn bij vele leden wel bekend.
Tijdens het gesjouw kwamen ook de familie Luijendijk met aanhang aan. Vrijwel
tegelijkertijd arriveerde ook Cees Don. Een hele optocht lange en grote dozen
werd het clubhuis binnengedragen. De prijzen, de bloemen, de tombolaspullen ...
.
De prijzen vonden een mooie plaats bovenop het biljart, wat MC Zoetermeer
tegenwoordig rijk is. Dat was een mooi gezicht. Nog mooier was dat gastheer
Herman me kwam melden dat er een beamer was. Ik viel bijna om van blijdschap,
totdat Herman vroeg of mijn laptopje een S-video uitgang had. Dat had hij, maar
het ding draait op Linux. Op het originele Windows 98 was er geen lol meer aan.
Maar Linux en S-video?
Om een lang verhaal kort te maken, het werd niks. Inmiddels heb ik er wat op
geGoogled en het lijkt te kunnen. In ieder geval wordt dat wel volgend jaar. Dus
draaide het kleine oude ding toch weer braaf een diashowtje met de foto's van
het afgelopen jaar. Meer dan 2000 stuks! En die beamer kan ook een DVDtje aan.
Jeffrey ten Haaf moest eraan geloven uit te rekenen hoelang dat ging duren bij
een interval van 5 minuten. Pa ten Haaf stond er breed bij te grijnzen, maar ons
aanstormende talent redde zich perfect uit de problemen door mij eraan te
herinneren dat het een feestavond was.
Na een drankje en een hapje nam onze voorzitter Erik het woord voor de
prijsuitreiking, bijgestaan door Marcel, onze sportcommissaris Trial. Als ik het
goed heb is dat de eerste keer voor ze. Ik weet wel zeker dat ze deze klus graag
aan een ander hadden gelaten. En ouder iemand bijvoorbeeld.
Maar ja, Erik en Marcel, vroegâh, toen deze club dertig jaar geleden startte in
1979 waren die oude mannen nog jongemannen. En die stonden ook prijzen uit te
reiken. Nu is de oude generatie een versnellinkje terug aan het schakelen.
Persoonlijk zie ik met groot genoegen de jongere generatie stapje voor stapje
het vaandel overnemen.
Niet dat ik het nou zo leuk vind dingen uit handen te moeten geven. Maar voor de
toekomst van onze mooie vereniging, waar zovelen een fijne tijd hadden, is dat
het pad naar de toekomst. Die generatie die destijds aan de bakermat van de club
stond heeft nu kinderen en kleinkinderen. Die zie ik graag ook een mooie tijd
beleven. En daarom was het voor mij een beetje een onroerend moment, als u
begrijpt wat ik bedoel <snuf>
Als eerste was de klasse Fiets aan de beurt en zo ging het omhoog. Altijd leuk
om de glunderende snuiten van de jeugd te zien als ze op ons 2-1-3 rostrum mogen
plaatsnemen om hun beker in ontvangst te nemen. Dat niet alle jeugd acte de
presence gaven is jammer, maar ook beslist te begrijpen gezien de tijd en
locatie.
Een favoriet onderdeel is altijd de tombola, wederom onder leiding van
spreekstalmeester Cees Don. Die Cees kan toch ook alles, hè? Spreekstalmeester
zijn is een vak apart. We hadden al Herman Olivier en Rob Harsing. Wie vergeet
ik nog? Carolien Don verzorgde de bonnetjes en daar ging Cees van start. De
tafels lagen vol met uitgespreide bonnetjes om maar tijdig te kunnen reageren op
het opnoemen van de nummers door Carolien.
Vervolgens kwamen eerst onze helpers aan bod voor een leuke herinnering en een
bos bloemen. Prachtige bloemen waren dat. Cymbidium orchideeen en dat midden in
de winter! Het is dat Marcel me de naam toonde op de doos en leve Internet plus
Google, anders had ik dat Cymbidium hier nooit uit het toetsenbord gekregen.
Het eerbetoon gold natuurlijk ook alle niet aanwezige helpers. Ook hier zien we
nieuwe gezichten de gelederen versterken. Zoals ik al zei, dat is een goede
zaak. Daar tegenover staat dat het voor anderen langzamerhand zwaarder gaat
worden hun activieteiten op hetzelfde niveau voort te zetten. Hartelijk dank
allemaal!
En dan ging de prijsuitreiking door. Op verzoek had ik de camera meegenomen voor
foto's. Achteraf viel me dat zwaar tegen in dat gezellige clubhuis met zijn
"bruine kroeg" aankleding. Het licht van mijn dikke flitser verdween spoorloos
in dat bruin. En om hem nou recht op de persoon te richten was me ook wat te
wild. Daar moet dus nog wat op worden gestudeerd.
Op een goed moment was het de beurt aan onze Erik en Marcel om op het podium
plaats te nemen. Ook hier herhaalde zich de geschiedenis. Dat is me in de tijd
dat ik zelf meereed ook zo vaak <eh> overkomen. Gelukkig nam Laurens de honneurs
namens de club waar om beiden even in het zonnetje te zetten. Dat hebben ze als
rijders ook meer dan verdiend. Uitzetten en dan meerijden is nooit echt
bevorderlijk voor de resultaten is mijn ervaring.
En dan tenslotte was de beurt van de top van onze trialisten: de Geel+ klasse.
Ze waren er alle drie: Bob Kreder, Jory en Nick Sterker. Ze pasten maar net op
het podium. Ik moest ook een stuk achteruit om ze van kop tot kont op de foto te
krijgen.
Van de Off The Road ploeg waren alleen Laurens Fransen en Cor Schoonhoven
aanwezig. Michael v.d. Berg had zich als gezegd afgemeld. Verder waren de
afgelopen maanden nogal wat rijders met een zware blessure geveld. Maar die
Laurens en Cor wisten met zijn tweeen het podium meer dan gevuld te krijgen. Je
zou bijna denken dat ze dat hebben zitten instuderen!
Dat podium, dat mag gemeld worden, is op het laatste moment nog even uit de
Europoort gehaald en dat is ook een dank je wel waard!
Vervolgens was het tijd voor het tweede gedeelte voor de tombola. Altijd een
gezellig gebeuren. Dit jaar waren er wat vorst en ijs artikelen bij. Welke
voorzienige geest dat bedacht heeft weet ik niet, maar terwijl de flacons
ontdooier hun bestemming vonden ging het buiten zachtjes sneeuwen.
Er werd nog heel wat geboomd die avond. Ons nieuwe lid Menno Janssen, zelf
professioneel fotograaf, liet me een paar werkelijk schitterende lappen van
foto's zien. Van oude auto's, maar ook een mooie Honda CB750. Dat was genieten,
ook al omdat Menno wat van de fotografische achtergronden vertelde. En passant
kreeg ik foto-les. Het leuke daarvan was vooral dat Menno duidelijk vanuit de
praktijk lesgeeft. Geen uitgebreide verhalen, maar meer "in dit geval doe je het
zo" met de reden er kort en bondig bij. Dat werkt dus echt!
En zo was de avond om voor we het goed wisten. De boel opruimen, onze gastheer
en dame bedanken en een afspraakje maken waar de rekening heen gaat. Toen ik
buitenkwam had het aardig gesneeuwd. Natte sneeuw gelukkig. Een verrassing was
het even zo goed.
Terwijl ik de ruiten schoonmaakte gingen mijn gedachten terug naar de gezellige
avond. Ik heb het als secretaris rond de jaarwisseling altijd goed druk. Maar na
zo'n avond weet je weer waar je al die moeite voor doet. Dat geldt ook voor een
heleboel andere mensen, zonder wie een club niet kan bestaan.
Met dit weer had ik echt niet op de motor willen zitten, al had ik dat heel
vroeger wel gedaan. Terwijl ik wegreed draaide ik het raampje naar beneden voor
de bekende brede "tot ziens" armzwaai zoals alleen motorrijders dat kunnen.
Bedankt allemaal. En tot spoedig weerziens!
Just Vecht
Foto's
Eindstanden